نکات فرزندپروری برای موفقیت کودکان دبستانی در مدرسه

والدین می‌توانند نقش بسیار مهمی در موفقیت تحصیلی فرزندانشان داشته باشند. متأسفانه خیلی از والدین متوجه نیستند که مشارکت آنها با مدرسه چقدر مهم است و نمی‌دانند از چه راهی می‌توانند تاثیر سازنده‌ای بر این موضوع داشته باشند. در برخی موارد، مداخله‌ی خیلی کم یا مداخله‌ی خیلی زیاد والد، برای کودک بیشتر مضر است و تبدیل به مانعی برای هر نوع پیروزی و چیره شدن توسط خود کودک است. خبر خوب اینکه راه‌های نسبتا ساده‌ای وجود دارند که به کمک آنها می‌توانید به کودک نشان دهید که نسبت به کارهای مدرسه ی او علاقه دارید و هرجا ضرورتا به کمک شما نیاز بود، بتوانید راه‌حلی پیشنهاد دهید و او را حمایت کنید.

رابطه‌ی والد-فرزندی

تجربه موفق در مدرسه، از خانه و از ارتباط پدر و مادر با فرزند آغاز می‌شود. این فرایند شامل توسعه عادت‌ها و مهارت‌های خوبی در خانه است که کودک در طی سال‌های مدرسه می‌تواند آنها را به راحتی بیاموزد. به این ترتیب می‌توانید تربیت را با یک ارتباط راحت و قابل اعتماد برای طرفین ترکیب کنید تا زمانی که کودکتان در محیط مدرسه به مشکلی احتمالی برخورد، برای مشورت و کمک گرفتن به شما مراجعه کند. بعضی از راه‌هایی که موفقیت کودکتان در مدرسه را تشویق می‌کنند عبارتند از:

عادت‌های خوب

داشتن عادت‌های خوب حواس‌پرتی کودک را محدود می کند و کمک می‌کند که در سال‌های مدرسه، مسیر رو به پیشرفتی داشته باشد. پیش از هرچیز، سعی کنید با داشتن تعداد زیادی کتاب‌های جذاب و متنوع در خانه و مرتب خواندن آنها با یکدیگر، او را به مطالعه علاقه‌مند کنید. به کودکتان اجازه دهید شما را در حال مطالعه‌ی کتاب‌های خوب ببیند و حتی گاهی با هم برای پیدا کردن کتاب‌های جذاب، به کتابخانه بروید.

سپس، فعالیت‌هایی که در خانه موجب حواس پرتی کودک نسبت به تکالیف مدرسه‌اش می‌شود را محدود کنید. تماشای تلویزیون و انجام بازی‌های کامپیوتری، فعالیت‌های معمولی هستند که ساعت‌های بیشتری از تکالیف مدرسه‌ی بچه‌ها را درگیر می‌کنند. در همین راستا، به فرزندتان آموزش دهید تا از اینترنت برای فعالیت‌های مفید و سازنده مانند پژوهش کردن استفاده کند و زمانی را که صرف جستجوی بی‌هدف در اینترنت می‌کند را محدود کنید.

ساختن روابط

خیلی مهم است که راه‌های جدیدی برای اتباط با فرزندتان بگشایید، به این ترتیب اگر در مدرسه برایش مشکلی پیش بیاید احساس می‌کند که می‌تواند به شما مراجعه کند. گفت‌وگو کردن با یکدیگر یکی از کارهایی است که می‌توانید به مجموعه فعالیت‌های روزانه‌تان اضافه کنید، حتی اگر بخواهید صرفا اتفاق‌های آن روز را با یکدیگر مرور کنید. از کودکتان در مورد آنچه که در مدرسه رخ داده بپرسید، و سعی کنید پرسش‌های باز پاسخ مطرح کنید؛ " از بین اتفاق‌های امروز، کدوم رو بیشتر از همه دوست داشتی؟"، به این ترتیب مکالمه بین‌تان شروع می‌شود.

برقراری رابطه با فرزندان

رابطه بین والدین و معلم

به عنوان یک والد بسیار مهم است که با معلم فررزندتان در ارتباط و تعامل باشید. سعی کنید در طول سال‌های مدرسه راه‌های جدیدی برای برقراری ارتباط با معلم کودکتان خلق کنید. تلاش برای شناخت معلم فرزندتان، از مولفه‌های اصلی هماهنگ شدن با محیطی است که می‌تواند به صورت بالقوه منشأ مشکلات و موانع بسیاری در همان مراحل ابتدایی، برای فرزندتان باشد. در همان ابتدای سال زمانی را بگذارید تا خودتان را دقیق و کامل به معلم فرزندتان معرفی کنید، و علاقه‌تان را به این که دوست دارید در موفقیت تحصیلی فرزندتان شریک باشید، ابراز کنید. در جلسات اولیاء و مربیانی که برگزار می‌شود شرکت کنید و هر نوع فرم یا برگه‌ای که از جانب معلم یا مدرسه برایتان ارسال می‌گردد را به دقت مطالعه کنید.

زمانی که در تلاش برای ایجاد ارتباط با معلم فرزندتان هستید، برای اینکه رابطه‌ی خوبی داشته باشید، بهتر است از چند مورد اجتانب کنید:

توقع نداشته باشید که معلم به فرزند شما توجه جداگانه‌ای داشته باشد.

معلم‌ها کلاس‌های بزرگی دارند با انواع و اقسام دانش آموزانی که هر کدام نیازهای خاص خودشان را دارند، از مسائل و مشکلات رفتاری گرفته تا اختلال‌هایی در یادگیری. آنها باید خودشان زمانشان را، به گونه‌ای که بتوانند به همه دانش‌آموزان رسیدگی کنند تقسیم کنند.

اگر در کلاس مشکلی پیش آمد معلم را سرزنش نکنید.

حتی اگر معلم مسئول اتفاق پیش آمده بود، اینکه بر روی راه‌حل مشکل تمرکز کنید بسیار کارآمدتر از مقصر دانستن معلم است. به مرور زمان، ارتباط مثبتی که با معلم فرزندتان حفظ کرده‌اید، به مراتب برای فرزندتان مفیدتر است.

هرگز بدون هماهنگی با معلم فرزندتان، به ملاقات با او نروید.

معلم‌ها معمولا برای ملاقات با اولیاء شاگردانشان بسیار پرمشغله هستند. سعی کنید حتما پیش از ملاقات، زمانی را با او هماهنگ کنید که برای هر دوی شما مناسب باشد، و از قبل هم به او اطلاع بدهید که در می خواهید در چه موردی با او صحبت کنید تا او هم آمادگی لازم را داشته باشد.

کمک کردن والدین در انجام تکالیف

کمک به تکالیف خانه

یکی از بهترین روش‌هایی که والدین می‌توانند در امور تحصیلی فرزندشان مشارکت داشته باشند، کمک کردن به آنها در انجام تکالیفشان است. از آنجایی که بیشتر بچه‌ها علاقه چندانی به درس خواندن در خانه ندارند، تکالیف به عنوان فعالیت‌های مهمی هستند که مستقل شدن را به کودکان یاد می‌دهند و والدین به واسطه‌ آنها می‌توانند نگاهی اجمالی به آنچه که کودک یاد گرفته داشته باشند.. برای اینکه اطمینان حاصل کنید زمان انجام تکالیف موفقیت‌آمیز بوده است، موارد زیر را حتما رعایت کنید:

برای زمان انجام تکالیف قانون تعیین کرده و برنامه روزانه تنظیم کنید.

بچه‌ها دوست دارند که تکالیفشان را بدون غر زدن انجام دهند و چه بهتر که از ابتدا بدانند کِی و کجا این تکالیف تمام می‌شوند. قوانین ساده‌ای مانند اینکه تماشای تلویزیون پیش از انجام تکالیف ممنوع است اولویت‌ها را مشخص می‌کند و از حواس پرتی او جلوگیری می‌کند. همچنین داشتن یک برنامه‌ی روزانه مشخص به کودک کمک می‌کند عادت‌های مطالعه‌ای خوبی را در خود پرورش دهد که سال‌های سال در محیط آکادمیک، همراه خود داشته باشد.

یک مکان مشخص و مرتب را برای انجام تکالیف در نظر بگیرید.

مانند همان برنامه که به کودک می‌گوید چه زمانی باید تکالیفش انجام شده باشد، اینکه یک محل مشخص در خانه مخصوص انجام تکالیف باشد، به عملکرد و خلاقیت کودک کمک می‌کند. محل انجام تکالیف می‌تواند از همان ابتدا، در سال اول مدرسه مشخص گردد، زمانی که او اولین برگه‌های حل مسائل ریاضی و مشق‌هایش را به خانه می‌آورد. در این محل، باید تمام مکانات اولیه‌ای که کودک به آنها نیاز دارد تامین شده باشند. این وسایل شامل برگه، مداد، پاک‌کن و نور مناسب است تا دانش‌آموز بتواند تمام حواسش را بر روی تلکیفی که باید انجام دهد، بگذارد.

تکالیف را چک کنید تا مطمئن شوید که همه‌ی آنها به درستی انجام شده‌اند.

وقتی که تکالیف کودک تمام شد، آنها را بررسی کنید تا مطمئن شوید که به درستی و کامل، انجام شده‌اند. اگر کودکتان درگیر موضوع درسی خاصی هست که احساس می‌کنید نمی‌توانید به او کمک کنید، سعی کنید برای او یک معلم خصوصی پیدا کنید و یا از یکی دیگر از اعضای خانواده که در این زمینه می‌تواند همراه او شود، کمک بگیرید. وقتی که تکالیفش تمام شد، فراموش نکنید که از او بابت درست انجام دادن وظایفش قدردانی کنید.

رفتار درست با دانش‌آموزان ضیعف‌تر

برای پدر و مادرانی که در تلاشند کاری برای موفقیت تحصیلی فرزند خود کنند، سر و کله زدن با دانش‌آموزی دیرآموز کاری بسیار سخت و ناامیدکننده است. این دانش‌آموزان ممکن است استعدادهای درخشانی داشته باشند که تنها به وسیله‌ی آزمون‌های استاندارد و تعاملات درست با بزرگسالان نشان داده شوند و جایگاه درسی که دارند، بازتاب درستی از استعدادهایشان نباشد. والدین این بچه‌ها ممکن است زمان و انرژی زیادی را صرف کنند تا این کودکان به آنچه که معمولان برچسب آن را می‌خورند، یعنی اختلال یادگیری، غلبه کنند؛ که اغلب فایده‌ای هم ندارد. اگر یکی از افراد خانواده شما دچار چنین مشکلی است، نکات زیر می‌توانند کمک کننده باشند:

به دانش‌آموز خودکنترلی را آموزش بدهید. وقتی که دانش‌آموزان یاد بگیرند خودشان را در مقابل لذت‌‌های آنی کنترل کنند، یاد می‌گیرند که ممکن است در قبال برخی کارها، پاداش را با سرعت کمتر و زمان دیرتری دریافت کنند.

استقلال و عدم وابستگی را تشویق کنید. دانش‌آموزان دیرآموز معمولا نیاز دارند که که یاد بگیرند چطور بر یک فعالیت تمرکز کنند تا تمام شود، بدون آنکه مرتبا از جانب معلم یا والدین خود تذکر بگیرند. با این حال، این درس خیلی آسانی هم برای کودکان نیست، و زمان و صبر زیادی نیازد دارد تا این مفهوم برای آن جا بیفتد.

توانایی کنترل خود را ترویج دهید. دانش‌آموزان دیرآموز نیاز دارند که خودشان را مجبور کنند سر یک کار بمانند تا آن کار به اتمام برسد. این توانایی همچنین ممکن است اشاره به خود نظم‌دهی داشته باشد و از مولفه‌های ضروری برای موفقیت محسوب می‌شود.

ابعاد غیرمادی و اخلاقی را هم در نظر بگیرید

اگر دانش‌آموزان یاد بگیرند که خلق خود را از حالت منفی که دارد به حالتی مثبت و خوب برسانند، نتایج سازنده‌ای که در پی دارد، می‌تواند بر تمام زندگی دانش‌آموزان تاثیرگذار باشد.

مسئولیت شخصی را به آنها یاد بدهید

دانش‌آموزانی که نمی‌خواهند بار مسئولیت شخصیتی خود را به دوش بکشند، نیاز دارند تا یاد بگیرند که خودشان به تنهایی مسئول پیروزی یا شکست خود هستند، نه معلم یا والدینشان. وقتی دانش‌آموزان بفهمند که خودشان هستند که سرنوشتشان را تعیین می‌کنند، برای موفقیت تحصیلی انگیزه بیشتری پیدا می‌کنند.

تفکر منطقی را در آنها پرورش دهید

توانایی تفکر منطقی، از مولفه‌های اصلی موفقیت در دنیای واقعی است. دانش‌آموزان نیاز دارند تا دنیا و اتفاقاتی که در آن می‌افتد را با نگاهی واقع‌گرایانه ببینند، اگر که می‌خواهند که تلاش‌شان به موفقیت منجر شود.

مضرات فرزندپروری هلیکوپتری!! (والدینی که مدام بالای سر بچه‌هایشان هستند)

بعضی از والدین زمانی که قرار است در امور تحصیلی فرزندشان مشارکت کنند، بیش از حد افراط می‌کنند. بعضی از متخصصان به این پدیده "فرزندپروری هلیکوپتری" می‌گویند، با این تعبیر که این والدین مدام بالای سر فرزندانشان هستند، و تلاش می‌کنند هر مشکل یا تهدیدی که در طول مسیر برای فرزندشان پیش آمد را به عهده بگیرند. این والدین هلی‌کوپتری بعضا تلاش می‌کنند همین رویه را در طی سال‌های دبیرستان و دانشگاه نیز داشته باشند، و به فرزندشان در مشکلاتی که با هم‌کلاسی یا هم‌اتاقی‌هایشان دارند، تعارضاتی که با معلم‌ها برایشان پیش می‌آید و همچنین در طی دوره‌های تحصیلی، کمک کنند.

فرزندپروری هلیکوپتری

والدین و فرزندان

ویژگی‌های والدین هلیکوپتری:

بعضی از ویژگی‌های رایج و مشترک والدین هلیکوپتری عبارتند از:

ارتباط مداوم و پیوسته با فرزند. این مورد به خصوص در مورد دانشجویانی صادق است که چندین بار در طول روز با والدین خود صحبت می‌کنند. به‌هرحال حتی دانش‌آموزان دبیرستانی از اینکه روزانه چندین بار تماس تلفنی از جانب والدین خود داشته باشند اذیت می‌شوند.

ارتباط مداوم با مدرسه. والدین هلی‌کوپتری در مورد کوچکترین جزئیات مسائل تحصیلی فرزندشان با مدرسه او در ارتباط هستند. وقتی که بچه‌ها به سن نوجوانی برسند، از آنها انتظار می‌رود که خودشان بتوانند در ارتباط مستقیم با معلمان و مدیران مدرسه باشند.

تصمیم‌گیری‌های تحصیلی که والدین آنها را اتخاذ می‌کنند نه فرزندان. زمانی که والدین تصمیم می‌گیرند کودک چه واحدهای درسی را انتخاب کند و در چه فعالیت‌های فوق‌برنامه‌ای شرکت کند، فرزندپروری هلی‌کوپتری امر اشتباهی است. با اینکه توصیه کردن و مشورت دادن بسیار خوب و مفید است، اما در نهایت تصمیم اصلی را باید خود دانش‌آموز بگیرد.

زمانی که عملکرد والدین خوب نباشد، والدین احساس گناه می‌کنند. این والدین شروع می‌کنند وظایف و مسئولیت‌های فرزندشان را خودشان به عهده بگیرند، و احتمالا بیش از از اندازه در این امر درگیر می‌شوند.،که همین امر نشانه‌ای از فرزندپروری هلی‌کوپتری است.

نکات منفی فرزندپروری هلی‌کوپتری

با اینکه دقیق بودن این والدین در تربیت فرزندشان ممکن است در ظاهر فوایدی داشته باشد، مضراتی که این سبک فرزندپروری ممکن است برای فرزندان داشته باشد هم بسیار گسترده است. بعضی از معایب این سبک تربیتی عبارتند از:

بچه‌ها نمی‌توانند به آن میزان بلوغی که باید، برسند. این والدین مانع رشد و پیشرفت تحصیلی، روانی و اجتماعی فرزندانشان می‌شوند، حتی زمانی که وارد دبیرستان و دانشگاه می‌شوند. این بچه‌ها اجازه مستقل شدن و پیشرفت کردن در مهارت‌های حل مسئله را پیدا نمی‌کنند، چرا که همیشه والدینی بوده اند که راه را برای آنها هموار کرده‌اند.

والدین در مورد عملکرد فرزندشان بسیار مضطرب می‌شوند. زمانی که والدین بیش از حد درگیر فرزندشان شوند، به همان ترتیب بیش از اندازه در مورد هر موضوعی نسبت به فرزندشان، اضطراب پیدا می کنند.

مدارس باید راهکارهایی برای تقابل با والدین، به جای دانش‌آموزان پیدا کنند. زمانی که والدین به صورت مداوم با معلمان و سرپرست‌های تحصیلی ملاقات داشته باشند، در مدرسه زمان کمتری برای تعاملات دانش‌آموزان باقی می‌ماند.

غلبه بر نشانه‌های فرزندپروری هلی‌کوپتری

اگر احساس می‌کنید در دسته‌ی والدین هلی‌کوپتری قرار می‌گیرید، راهکارهایی وجود دارد تا بر این نشانه‌ها پیش از آنکه بیش از این به فرزندتان آسیب برسانید، غلبه کنید. موارد زیر را در نظر داشته باشید:

کنترل امور را به خود کودک بسپارید

به جای اینکه به فرزندتان زنگ بزنید، اجازه دهید او به شما زنگ بزند. او را تشویق کنید تا مشکلاتش را، پیش از آنکه به شما بگوید، خودش حل کند. در این صورت، زمانی که با شما تماس بگیرد می‌توانید خاطرجمع باشید که شما کمک لازم را به او رسانده‌اید، نه اینکه کنترل امور را در دست گرفته باشید.

در تعارض‌های شخصی وی، دخالت نکنید

این مورد می‌تواند شامل مسائلی که با دوستان یا معلم‌هایش پیدا می‌کند هم باشد. فرزندتان را تشویق کنید خودش مشکلاتش را حل کند، و زمانی که مستقیما از شما پرسید، فقط توصیه‌های لازم را به او بدهید. هرگز در چنین شرایطی برای حل مشکل سعی نکنید خودتان مستقیما با این افراد صحبت کنید، این وظیفه خود کودک است.

علایق شخصی‌تان را پرورش دهید

با پرورش دادن علائق و سرگرمی‌های خود، زمان کمتری دارید که توجهتان را بر روی کودک متمرکز کنید. به یاد بیاورید زمانی که او کوچک بود، شما برای برطرف کردن تمام نیازهایش در دسترسش بودید. حالا او باید آمادگی این را پیدا کند تا خودش از پس اکثر این نیازها بربیاید، به این ترتیب شما هم وقت ازاد بیشتری دارید تا جدای از تربیت فرزند، فرصتی برای رسیدگی به علایق خودتان پیدا کنید.

یاد بگیرید که چه زمانی باید و چه زمانی نباید دخالت کنید

زمان‌هایی وجود دارند که ممکن است توقع داشته باشید که فرزندتان برای حل مشکلش به شما مراجعه کند، مثل زمانی که فکر می‌کنید او درگیر رفتار خطرناکی شده یا مشکلی برایش پیش آمده که خارج از توان و کنترل اوست. وظیفه‌ی والدین هیچ وقت تمام نمی‌شود، اما در چنین شرایطی بهتر است که مثل یک مربی در کنارش باشید نه مثل یه سرپرست بالای سرش. وقتی تفاوت بین این دو را یاد بگیرید می‌توانید در مواقع نیاز به فرزندتان توصیه‌ها و حمایت‌های لازم را بدهید.

زمانی که صحبت از موفقیت تحصیلی فرزندان می‌شود، نقش والدین بسیار پررنگ است. از یاد دادن عادت‌های خوب در خانه تا نحوه برخورد و مقابله با شکست، کودکتان به شما نیاز دارد تا نقش مربی او را داشته باشید، و مدافع و حامی پر و پا قرص موقعیت تحصیلی او باشید.

منبع این مطلب: "www.publicschoolreview.com"

نوشته شده توسط همپای کودک در تاریخ ۹۹/۰۷/۲۳ ساعت ۰۹:۳۸ | تعداد دیدگاه‌ها: ۰ دیدگاه | دسته‌بندی: بلاگ | برچسب‌ها: تفکر منطقی، تکالیف خانه، خودکنترلی، رابطه والد-فرزندی، رابطه والدین و معلم، فرزندپروری، فرزندپروری هلیکوپتری، مسئولیت شخصی، والدین هلیکوپتری، کودک دبستانی

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *